هفته دیگه این موقع وسیله های خودمو و بی بی کوچولومو جمع کردم و میرم بیمارستان تا کوچولوی نازنازیمو در آغوش بگیرم ...باورم نمیشه خدای من حس جالبیه الان برای خودم دارم زندگی می کنم ولی هفته دیگه تا سال های سال باید همه کارامو با کوچولوم برنامه ریزی کنم ، یه مسولیت تازه و ممتد که تموم نمیشه  ، هم لذت بخشه و هم یه حسی بهت دست میده که در آینده این کارهایی که انجام میدی بهت حس لذت و سربلندی میده یا نه ...امیدوارم اینطور باشه ولی من صد در صد اعتقاد به تلاش دوطرفه پدر و مادر دارم به نظرم اگه کاستی از طرف من ایجاد بشه یا بالعکس خللی در تربیت کودک پیدا میشه ...حالا بگذریم

3 روز پیش روز 4 شنبه اولین درد زایمانی و حس کردم ، روز قبلش با همون روز یه کم بیشتراز حد  پیاده روی کردم و این باعث شده بود کاملا حس کنم کوچولوم اومده پایین تر و من اونو اون پایین بیشتر حس می کردم تا اینکه دوباره شب می خواستیم بریم ایران کتان (خودمو خفه کردم ) که کاملا درد و تکرر ادرار داشتم و اصلا تو ماشین نشستم و تکون نخوردم ولی با هر تکون کوچولوم درد بیشتری حس می کردم مجبور شدم پیاده بشم و راه برم تا فشار کمتری حس کنم ، فقط دلم تو این بود که اگه بی بی عجله کنه و بخواد بیاد همسریم پیشم نیست و این منو ناراحت می کرد خداروشکر درد کمتر شد و من استراحت کردم تا فردا روبه راه شدم

یه اتفاق دیگه اینکه رفته بودم دوباره آزمایش خون بدم برای بند ناف جنین که در حال برگشت روی یه سطح موزاییکی راه می رفتم که یه موزاییک صاف نبود و سراشیبی داشت منم تعادلم و از دست دادم با دو تا زانو افتادم رو زمین بلند شدم و خودمو تمیز کردم ولی تمیز نمیشد رهگذرها هم تمابل به کمک نشون می دادند و ولی خداروشکر فشاری به کودکم وارد نشده بود و خودم تونستم بلند شم و ادامه راه و برم اومدم خونه دیدم سر زانوم کبود شده و کمی درد  می کرد ....به خیر گذشت

ولی 2روز قبلش رفته بودم خونه دوستام و هی اونا زندگی خودشونو با من مقایسه می کردند و هی می گفتند خوش به حالت اینقدر گفتند که 2 تا بلا سرم اومد ...حالا البته خودشون مشکل خاصی تو زندگیشون ندارند ولی حس زیاده خواهی شون خیلی زیاده و اینقدر یه موضوع کوچیک و بزرگ نشون میدند که ادم دلش به حالشون بسوزه و یه موقع چشم نخورند در واقع اینگار عادت کردند که همیشه مشکلاتشون برای دیگران بزرگ کنند و خوشی هاشونو نشون ندند ...من از اینجور رفتارها بدم میاد نه اهل پز دادن هستم نه انکار می کنم از چیزی که دارم و نه خودمو خیلی بدبخت نشون میدم

واقعا داشتن یه دوست خوب و مثبت یه نعمته که من دارمش ولی متاسفانه چند سالیه باهاش آشنا شدم و مثل این دوستام خیلی قدیمی نیست و من مجبورم کمی خودمو نگه دارم و نخوام ازش تقاضا کنم باهاش ارتباط بیشتری داشته باشم ولی پر از انرژی مثبته و با یه صحبت 5 دقیقه ای کلی ازش انرزی می گیری خدا این دوستای منو زیاد کنه ..................آمین

دوستای خوبم یه سری به این سایت برین و رای بدین به خلیج همیشگی فارس تا اسمش به خلیج عربی تغییر نکنه